‘s Anderendaags voel ik me niet zo lekker. Ik wijt het aan de Peroni, maar achteraf beschouwd vrees ik, waren het symptomen van een lichte uitputting na de twee zware ritten van dinsdag en woensdag: 190 km en bijna 2000 hoogtemeters op twee dagen tijd. 

De laatste rit naar Olbia is allesbehalve de langgerekte afdaling naar de zee die ik mij had voorgesteld. Het gaat eerst op het plateau golvend bergop en bergaf door een rotsachtig landschap vol kurkeiken. Hier en daar duikt een herder op met zijn kudde. Pas na dertig kilometer zet de afdaling in, voorbij het Forresta di Soliris. Het eerste uitzicht op de Tyrrheense zee is adembenemend panoramisch.

Ik neem een selfie bij het bord van Olbia als aandenken en plaats ze op mijn facebookpagina. Komend uit het ongerepte, bergachtige binnenland, kom je in Olbia in een andere wereld terecht. Het stadje bulkt van de toeristen, die voor het merendeel van de Maddalena-eilanden en de toeristische Costa Smeralda komen. 

De toeristendrukte in de stad heeft naast de ferryhaven, nog een verklaring. Er is ook een luchthaven, de Aeroporto Olbia Costa Smeralda, 5 kilometer ten zuidoosten van het stadje.

Veerboten varen uit naar het Italiaanse vasteland vanuit het Stazione maritima Isola Bianca, een kilometer buiten het centrum. Bestemmingen zijn de grote havens langs de Tyrrheense kust: Genua, Livorno, Civitavecchia en naar het kleinere Piombino. Mijn bestemming is Civitavecchia.

Olbia, geschiedenis

Oorspronkelijk was Olbia een Fenicische haven, later werd hij een versterkte haven van de Romeinen, die daarna geplunderd werd door de Vandalen. In de vroege middeleeuwen was hij in handen van de Byzantijnen en daarna van de Sarden zelf, toen hij de hoofdstad werd van het  Giudicata di Gallura. Het stadje heette toen Civita. Maar in het begin van de twaalfde eeuw veroverde de republiek Pisa de stad tot hij werd ingelijfd door de Spaanse Aragonezen in 1324, die er vierhonderd jaar de plak zwaaiden. In 1720 kwam hij in handen van het huis van Savoie.

--------

Het is moeilijk wennen aan de drukte, het lawaai, het hypernerveuze gedrag van de toeristen. Neen dit is voor mij Sardinië niet meer, meer een buitenpost van de drukte op het Europese vasteland. Dat het stadje nog een klein charmant historisch centrum heeft rond de piazza Matteotti en de piazza Regina Margherita is een magere troost. De winkelstraten, de horeca, het overdadige licht en lawaai, de  uitgelaten feestelijke stemming van de toeristen storen me. Ik eet een pizza in een pizzeria en raak aan de praat met een Franse fietsreiziger, die de omgekeerde reis wil maken, die ik achter de rug heb, namelijk Olbia-Cagliari. Ik geef hem wat tips, maar hij is van plan de kustroute te volgen. Dat doe ik een andere keer, denk ik erbij. We nemen afscheid en ik zoek mijn studiootje op dat ik na x registraties, codetjes en een paar lockertjes eindelijk betreden kan en breng er ongestoord mijn laatste avond door met spijt in het hart dat het allemaal voorbij is.     

Olbia by night